عشق یک عکس یادگاری نیست ،یک مزاح شش ماهه یا یک ساله نیست.واقعیت عشق در بقای آن است و در عمق آن و این هر دو در اراده ی انسانی است که می خواهد رفعت زندگی را به زندگی بازگرداند.

بی حرمتی فرزند کهنگی است.فرزند تکرار،این را باید بدانیم که رسیدن پله ی اول مناره ای است که بر اوج آن اذان عاشقانه می گویند.برنامه ای برای بعد از وصل،برنامه ای برای تداوم بخشیدن به وصل،

از وصل ممکن و آسان تن،به وصل دشوار و خطیر روح،برنامه ای برای سد بندی قاهرانه در برابر خاطره شدن.

برنامه ای برای ابد...

برای آنسوی مرگ....

برای بقای مطلق..

برای بی زمانی عشق...