پدرم برداشت قشنگی از مفهوم زندگی و بهشت و جهنم داره و هر بار که نظرش رو برای کسی تعریف می کنه با این که هزار بار شنیدم باز هم عاشقش میشم:

"زندگی یک بزرگراهه که دو تا در ورودی بزرگ داره هر دو در زیبا و جذاب. روی یک در نوشته راه امیدواران و روی در دوم خانه نا امیدی.

در اول همون در بهشته و در دوم دروازه جهنم.

هر لحظه ناامیدی به قلبت را ه پیدا کرد بدون که تو جهنمی و وقتی سرشار از امیدی بهشت بهت لبخند میزنه."

گاهی زندگی رنگهایی نشون میده که نشونی از امید درش نیست اما وقتی به ادمها در این شرایط دقت کنی یک چیز واضحه : فقط ادمهای پرامید موفق بیرون میاند. گاهی میگند که راهی هم جز این نداشتند. راست میگند زندگی فقط یک راه داره و اون هم راه امیده.